Dehydrogenaza mleczanowa (LDH)

Podwyższona aktywność LDH zwykle świadczy o nasilonym rozpadzie komórek, ale nie wskazuje, w którym narządzie do niego dochodzi. Enzym ten bierze udział w przemianach glukozy, z których komórki czerpią energię, a znaleźć go można m.in. w krwinkach czerwonych, mięśniach szkieletowych, sercu, wątrobie, nerkach, płucach i mózgu. Do krwi przechodzi z uszkodzonych komórek, a jego aktywność rośnie w bardzo wielu stanach. Najwyższe wartości spotyka się zwykle przy rozpadzie krwinek czerwonych (hemolizie), w niedokrwistości z niedoboru witaminy B12, w chłoniakach i innych nowotworach o dużej masie oraz przy rozległym uszkodzeniu wątroby lub mięśni. Aby ustalić źródło enzymu, wynik LDH zestawia się z AST, ALT, morfologią, bilirubiną i objawami.

Istnieje pięć odmian (izoenzymów) LDH, które przeważają w różnych narządach. Ich rozdzielenie pozwala czasem zawęzić poszukiwanie źródła enzymu.

Lekarz zleca badanie LDH głównie w diagnostyce chorób krwi, nowotworów i stanów przebiegających z uszkodzeniem tkanek:

• w hematologii, do oceny niedokrwistości hemolitycznej i chorób rozrostowych krwi, w tym chłoniaków,
• w onkologii, gdzie przy niektórych nowotworach LDH pomaga określić rozległość choroby i reakcję na terapię,
• przy chorobach wątroby i innych stanach przebiegających z uszkodzeniem tkanek,
• przy rozpadzie mięśni, urazach i niektórych zakażeniach, np. mononukleozie,
• przy niejasnych dolegliwościach ogólnych, jako jedno z badań oceniających, czy w organizmie dochodzi do nasilonego rozpadu komórek.

W rozpoznawaniu zawału serca LDH zostało zastąpione przez troponiny.

Wynik LDH może być podwyższony także bez choroby, przede wszystkim z powodu rozpadu krwinek w próbce. Do takich czynników należą:

• hemoliza, czyli rozpad krwinek podczas pobrania lub transportu próbki,
• intensywny wysiłek fizyczny,
• ciąża oraz okres noworodkowy,
• przyjmowanie niektórych leków,
• bardzo duża liczba białych krwinek lub płytek, które rozpadają się w probówce, gdy osocze nie zostanie szybko oddzielone.

Przedział odniesienia dla LDH jest wydrukowany przy wyniku i zależy od stosowanej metody oraz wieku pacjenta. Lekarz bierze pod uwagę, jak bardzo wynik odbiega od zakresu, jak zmienia się w kolejnych oznaczeniach i jakie są wyniki pozostałych badań. Na podstawie samego LDH nie można postawić rozpoznania, dlatego wynik należy omówić z lekarzem.

Do badania LDH nie trzeba się specjalnie przygotowywać. Przed pobraniem poinformuj o przyjmowanych lekach.

• AST i ALT – pomagają ustalić, czy podwyższone LDH pochodzi z wątroby,
• Morfologia krwi – pozwala ocenić niedokrwistość związaną z rozpadem krwinek,
• Bilirubina całkowita – jej stężenie rośnie przy rozpadzie krwinek,
• CRP ilościowo – białko, którego przybywa w stanie zapalnym,
• Kreatynina – pozwala ocenić pracę nerek przy uszkodzeniu mięśni.