Wirus Zika IgM i IgG met. CLIA

Wirus Zika jest wirusem RNA z rodziny flawiwirusów, spokrewnionym między innymi z wirusem dengi, wirusem żółtej gorączki oraz wirusem kleszczowego zapalenia mózgu. Ludzie zakażają się głównie przez ukłucie komarów z rodzaju Aedes, występujących w strefie tropikalnej i podzwrotnikowej. Wirus przenosi się również drogą płciową, przez przetoczenie krwi, przeszczep narządu, a także od matki do płodu w okresie ciąży.

Objawy występują zazwyczaj między drugim a czternastym dniem po ukłuciu. Większość zakażonych nie ma żadnych dolegliwości albo przechodzi chorobę łagodnie. Typowe objawy to drobna wysypka, niewysoka gorączka, bóle stawów, mięśni i głowy oraz zaczerwienienie spojówek.

Wirus Zika przenika przez łożysko, a zakażenie ciężarnej może prowadzić do wad wrodzonych u dziecka, zwłaszcza małogłowia i innych zaburzeń rozwoju mózgu. Z tego powodu badanie zleca się zwłaszcza kobietom w ciąży lub planującym ciążę, które przebywały w rejonie występowania wirusa albo których partner stamtąd wrócił. Obecność wirusa w nasieniu stwierdzano nawet wiele tygodni po zakażeniu, co ma znaczenie dla par planujących poczęcie.

W reakcji na wirusa najwcześniej powstają IgM, a IgG nieco później; te drugie utrzymują się dłużej. Oba rodzaje przeciwciał można oznaczyć we krwi mniej więcej od piątego dnia po wystąpieniu objawów lub około dziesięć dni po możliwym zakażeniu. Przy zbyt wczesnym pobraniu przeciwciał może jeszcze nie być, mimo że do zakażenia doszło.

Obecność IgM sugeruje świeży kontakt z wirusem, ale te przeciwciała potrafią utrzymywać się miesiącami, więc nie wyznaczają precyzyjnie czasu zakażenia. Same IgG, bez IgM, mogą oznaczać dawne zakażenie wirusem Zika lub innym flawiwirusem.

Na wynik mogą wpływać:

• wcześniejsze zakażenie wirusem dengi lub innym flawiwirusem,
• szczepienie przeciw żółtej gorączce, kleszczowemu albo japońskiemu zapaleniu mózgu,
• pobranie krwi zbyt krótko po kontakcie z wirusem,
• osłabiona odpowiedź odpornościowa, która może opóźniać pojawienie się przeciwciał.

Przy dodatnim lub granicznym wyniku lekarz może zlecić badanie potwierdzające albo test molekularny, w którym szuka się RNA wirusa w surowicy lub moczu. Interpretacją zajmuje się lekarz chorób zakaźnych albo lekarz zajmujący się medycyną podróży, uwzględniając trasę podróży, daty i objawy.

Informacji o warunkach pobrania udziela punkt pobrań; przy rejestracji należy wspomnieć o przyjmowanych lekach, przebytych szczepieniach i dacie powrotu z podróży.

• Toksoplazmoza IgG – ocena odporności na toksoplazmozę u kobiet planujących ciążę,
• Cytomegalia IgM – przeciwciała przeciw innemu wirusowi groźnemu dla płodu,
• Morfologia krwi – liczba krwinek przy gorączce po powrocie z tropików,
• HIV Ag/Ab Combo – badanie wykonywane po ryzykownym kontakcie seksualnym.