IgE sp. E1 – sierść kota

Alergeny kota pochodzą głównie ze śliny, naskórka i wydzieliny gruczołów łojowych zwierzęcia, a główną rolę odgrywa wśród nich białko Fel d 1. Kot rozprowadza je po sierści podczas mycia, a stamtąd przechodzą na meble, tkaniny i do kurzu. Drobne i lekkie cząstki łupieżu długo pozostają zawieszone w powietrzu, dlatego objawy mogą wystąpić także w mieszkaniu, w którym zwierzęcia już nie ma, albo u osoby, która styka się z alergenem przenoszonym na ubraniach właścicieli kotów.

Oznaczenie IgE przeciw alergenom kota lekarz zleca, gdy dolegliwości narastają przy zwierzęciu albo w mieszkaniu, gdzie kot przebywał. Typowe sytuacje to:

• kichanie, wodnisty katar albo uczucie zatkanego nosa,
• swędzące, zaczerwienione lub łzawiące oczy,
• napady kaszlu, świsty w klatce piersiowej i uczucie braku powietrza, szczególnie przy astmie,
• bąble pokrzywkowe albo nasilenie zmian atopowych na skórze,
• kwalifikacja do odczulania, gdy lekarz rozważa immunoterapię.

Lekarz wybiera oznaczenie z krwi zamiast testów punktowych na przykład u niemowląt, gdy skóra jest objęta rozległym stanem zapalnym, albo wtedy, gdy pacjent musi stale przyjmować leki przeciwhistaminowe. Uczulenie na kota często współistnieje z astmą, także o cięższym przebiegu, więc oznaczenie bywa częścią diagnostyki chorób dróg oddechowych.

Wynik podawany jest w kU/l, a obok wartości liczbowej zwykle podawana jest klasa uczulenia, oznaczana cyframi 0–6. Obecność swoistych IgE świadczy o uczuleniu, czyli o wytworzeniu przez układ odpornościowy przeciwciał przeciw alergenom kota. Uczulenie i alergia z objawami to jednak dwie różne rzeczy, ponieważ niektórzy ludzie z wysokim mianem przeciwciał mieszkają z kotem bez dolegliwości. Wyższe stężenie zwiększa prawdopodobieństwo, że objawy mają związek z kotem, ale nie pozwala przewidzieć, jak silna będzie reakcja.

Wynik ujemny zmniejsza prawdopodobieństwo uczulenia na alergeny zawarte w ekstrakcie E1. Gdy mimo to objawy wyraźnie łączą się z kontaktem z kotem, lekarz może rozważyć test skórny albo diagnostykę molekularną, w której oznacza się przeciwciała przeciw pojedynczym białkom kota.

Przyjmowanie leków przeciwhistaminowych nie obniża stężenia swoistych IgE w surowicy, choć hamuje odczyn w testach skórnych. Wynik może za to zmieniać się z czasem, na przykład po wielu miesiącach bez styczności z kotem albo w trakcie immunoterapii. Przeciwciała przeciw białkom występującym u kilku gatunków mogą sprawić, że dodatni wynik na kota towarzyszy uczuleniu na psa lub inne zwierzęta futerkowe.

Materiałem do oznaczenia jest krew żylna, zwykle z okolicy łokcia. Szczegółowe wskazówki co do pory pobrania przekazuje punkt pobrań, a przyjmowane leki, w tym przeciwalergiczne, należy zgłosić przed pobraniem.

• IgE sp. E2 – sierść psa – drugie najczęstsze uczulenie na zwierzęta domowe,
• Panel oddechowy – zwierzęta (10 alergenów) – kilka alergenów zwierzęcych w jednym oznaczeniu,
• IgE całkowite – ogólne stężenie przeciwciał IgE we krwi,
• Eozynofilia bezwzględna – liczba eozynofilów, często podwyższona w chorobach alergicznych.