IgG2, podklasa

Przeciwciała IgG2 odpowiadają głównie za obronę przed bakteriami, które otaczają się otoczką z wielocukrów. Do tej grupy należą między innymi dwoinki zapalenia płuc (pneumokoki), Haemophilus influenzae i meningokoki. Otoczka utrudnia komórkom odpornościowym pochłanianie bakterii, a IgG2 wiąże się z jej cukrowymi składnikami i ułatwia usuwanie drobnoustroju.

IgG2 stanowi mniej więcej 15–20% całkowitego IgG. U małych dzieci zdolność do tworzenia przeciwciał przeciw wielocukrom rozwija się powoli, dlatego stężenie IgG2 osiąga wartości typowe dla dorosłych później niż pozostałe podklasy.

Badanie IgG2 wykonuje się w specjalistycznej diagnostyce niedoborów odporności, najczęściej razem z IgG4, a zwykle w ramach pełnego panelu czterech podklas. Typowe powody skierowania to:

• częste zapalenia zatok, ucha środkowego, oskrzeli lub płuc, szczególnie wywołane bakteriami,
• ciężki przebieg zakażeń pneumokokowych,
• niedobór IgA, z którym obniżenie IgG2 współistnieje częściej niż przypadkiem,
• podejrzenie słabej odpowiedzi na szczepionki zawierające antygeny wielocukrowe.

Wybiórczy niedobór IgG2 wiąże się z większą podatnością na zakażenia bakteryjne i wirusowe, przede wszystkim zatok, gardła, oskrzeli i płuc. U części chorych obniżone jest jednocześnie IgG3. Stężenie IgG2 spada także w czasie leczenia kortykosteroidami.

O tym, czy niski wynik ma znaczenie kliniczne, decyduje lekarz, biorąc pod uwagę wiek, liczbę i ciężkość infekcji oraz stężenia IgG, IgA i IgM. Często sprawdza się również, jak organizm reaguje na szczepionkę przeciw pneumokokom, ponieważ samo stężenie podklasy nie mówi wprost o sprawności przeciwciał. Niewielkie obniżenie u osoby bez częstych zakażeń może nie mieć znaczenia.

Podwyższone IgG2 bywa stwierdzane przy pobudzeniu poliklonalnym, a więc w przewlekłych zakażeniach i stanach zapalnych, gdy organizm wytwarza dużo różnych przeciwciał. Rzadszą przyczyną jest pobudzenie monoklonalne. Podwyższony wynik nie odsyła do jednej określonej choroby, dlatego jego przyczynę ustala się na podstawie dalszej diagnostyki.

Wynik zmieniają wlewy immunoglobulin, leki osłabiające odporność oraz choroby, w których organizm traci białko przez nerki albo przewód pokarmowy. Trwająca infekcja może przejściowo przesunąć stężenia przeciwciał. Zakresy odniesienia są inne dla dzieci i dorosłych, a także różnią się między metodami.

Oznaczenie IgG2 nie wymaga szczególnego przygotowania; krew można oddać bez wcześniejszego postu. Przy pobraniu należy wspomnieć o lekach, zwłaszcza sterydach i preparatach immunoglobulin.

• IgG1-4, zestaw podklas – komplet podklas IgG w jednym oznaczeniu,
• IgA – niedobór IgA i niskie IgG2 bywają stwierdzane jednocześnie,
• IgG4, podklasa – oznaczana razem z IgG2 w diagnostyce niedoborów,
• IgG3, podklasa – bywa obniżona jednocześnie z IgG2,
• IgG – całkowite stężenie immunoglobulin klasy G.