IgA

Badanie IgA służy przede wszystkim do oceny, czy występuje niedobór IgA, który jest najczęstszym pierwotnym niedoborem odporności i często przebiega bez objawów. IgA to jedna z pięciu klas przeciwciał. Chroni głównie błony śluzowe dróg oddechowych, jelit oraz dróg moczowych i płciowych, a organizm wytwarza jej dziennie więcej niż przeciwciał innych klas. U części osób z niedoborem IgA występują nawracające zakażenia zatok, oskrzeli lub jelit. Brak IgA bywa też związany z chorobami autoimmunologicznymi, w tym z celiakią i toczniem.

Wysokie stężenie IgA towarzyszy przewlekłym stanom zapalnym błon śluzowych, chorobom wątroby, niektórym chorobom autoimmunologicznym oraz zaburzeniom komórek wytwarzających przeciwciała, w tym szpiczakowi.

W diagnostyce celiakii całkowite IgA mierzy się po to, żeby wiedzieć, czy wynikowi przeciwciał przeciw transglutaminazie tkankowej w klasie IgA można ufać. Badanie IgA nie jest testem na celiakię. Gdy IgA brakuje, przeciwciała w tej klasie mogą wyjść ujemnie mimo choroby; w takiej sytuacji diagnostykę opiera się na przeciwciałach klasy IgG.

Lekarz zleca badanie IgA, gdy podejrzewa zaburzenia odporności lub chce uzupełnić diagnostykę celiakii. Najczęstsze wskazania są następujące:

• nawracające lub przewlekłe zakażenia dróg oddechowych, moczowych albo przewodu pokarmowego,
• podejrzenie niedoboru odporności u pacjenta lub w jego rodzinie,
• diagnostyka celiakii i chorób autoimmunologicznych,
• podejrzenie szpiczaka lub innej gammapatii,
• przygotowanie do przetoczenia krwi u osoby, która miała już reakcję poprzetoczeniową.

Na wynik IgA najsilniej wpływa wiek. U noworodków stężenie IgA jest bardzo niskie i rośnie z wiekiem, a wartości typowe dla dorosłych osiąga dopiero w młodości. Dlatego zakres referencyjny dla dziecka różni się od zakresu dla osoby dorosłej. W ciąży stężenie IgA bywa niższe. Obniżać je mogą niektóre leki przeciwpadaczkowe i immunosupresyjne oraz utrata białka, choćby w zespole nerczycowym.

Wynik IgA lekarz ocenia razem z wynikami IgG i IgM. Przy podwyższonym wyniku pomocne są białko całkowite i proteinogram, który pokazuje, czy za wzrostem stoi jedno białko wytwarzane przez pojedynczy klon komórek. Rozpoznanie niedoboru wymaga trwałego obniżenia stężenia, a pojedynczy niski wynik tego nie przesądza. Dalszą diagnostykę ustala lekarz.

Informacje o pobraniu krwi przekazuje punkt pobrań; przed badaniem poinformuj personel o przyjmowanych lekach.

• IgG – najliczniejsza klasa przeciwciał,
• IgM – przeciwciała pierwszej odpowiedzi,
• Proteinogram – rozkład frakcji białek,
• Białko całkowite – ogólna pula białek surowicy,
• Celiakia DQ2/DQ8 – test genetyczny, uzupełnienie diagnostyki celiakii.