Borelioza IgG

IgG zaczynają narastać mniej więcej od czwartego do szóstego tygodnia od zakażenia, a więc później niż IgM, które pojawiają się w ciągu pierwszych dwóch–czterech tygodni. Stężenie IgG narasta przez kilka miesięcy, a przeciwciała bywają wykrywalne latami, także po wyleczeniu. Wynik dodatni mówi zatem o przebytym kontakcie z krętkiem, lecz nie odpowiada na pytanie, czy infekcja jest wciąż aktywna.

Przeciwciała przeciw krętkom bada się w dwóch krokach. Pierwszy to czuły test przesiewowy IgM i IgG (np. ELISA); gdy wychodzi on dodatnio lub niejednoznacznie, wykonuje się dokładniejszy western blot. Test przesiewowy bywa fałszywie dodatni, na przykład w mononukleozie, zakażeniu CMV, kile i chorobach autoimmunologicznych.

Lekarz zleca boreliozę IgG przede wszystkim przy objawach mogących świadczyć o późnej postaci choroby. Najczęściej chodzi o następujące sytuacje:

• nawracające zapalenie dużego stawu, zwykle kolana, z bólem i obrzękiem, a także przewlekłe zmiany skórne,
• niewyjaśnione objawy neurologiczne pojawiające się po okresie możliwego ukąszenia,
• dolegliwości, które wystąpiły w ciągu tygodni albo miesięcy od ukąszenia, gdy trzeba ustalić, czy doszło do kontaktu z krętkiem,
• niejednoznaczne objawy, które lekarz wiąże z narażeniem na kleszcze.

Przy rumieniu wędrującym, czyli czerwonej plamie rozszerzającej się wokół śladu po ukąszeniu, diagnozę stawia lekarz na podstawie wyglądu zmiany skórnej. W tej fazie testy z krwi są często jeszcze ujemne, dlatego zwykle się ich nie wykonuje.

Badanie boreliozy IgG nie odróżnia trwającego zakażenia od przebytego i może być ujemne we wczesnej fazie choroby:

• krótko po zakażeniu organizm może jeszcze nie zdążyć wytworzyć przeciwciał,
• wynik dodatni nie dowodzi aktywnej choroby, ponieważ może wynikać z dawnego, wyleczonego zakażenia,
• wynik ujemny po odpowiednio długim czasie od ukąszenia znacznie zmniejsza prawdopodobieństwo boreliozy, choć rzadko, np. u osób z upośledzoną odpornością, może być fałszywie ujemny,
• badanie wykonane tuż po ukąszeniu, bez objawów, nie wykaże jeszcze zakażenia.

Wynik boreliozy IgG podaje się jako dodatni, wątpliwy lub ujemny, często z indeksem odniesionym do wartości odcięcia. Przy ocenie uwzględnia się dolegliwości, odstęp od ukąszenia oraz wynik IgM, a wynik dodatni lub wątpliwy wymaga testu potwierdzającego. Decyzję o leczeniu podejmuje lekarz po zestawieniu objawów z kompletem wyników.

Badanie boreliozy IgG nie wymaga przygotowania: krew można oddać o każdej porze, także po jedzeniu. Przy pobraniu przydatna jest natomiast informacja, kiedy i w jakim miejscu mogło dojść do ukąszenia i jakie dolegliwości wystąpiły.

• Borelioza IgM – przeciwciała wczesnej odpowiedzi, oznaczane razem z IgG,
• CRP ilościowo i OB – mierniki nasilenia zapalenia,
• Morfologia krwi – ocena krwi przy przewlekłych dolegliwościach.