Grypa typ A IgG

Wirus grypy A należy do rodziny Orthomyxoviridae, a jego genom stanowi RNA. Podtypy tego wirusa wyróżnia się według dwóch białek powierzchniowych: hemaglutyniny (H), która umożliwia wniknięcie do komórki, i neuraminidazy (N), potrzebnej do uwolnienia nowych cząstek wirusa. U ludzi najczęściej krążą podtypy H1N1 i H3N2.

Typ A zakaża także ptaki, świnie, konie i inne ssaki. Geny wirusów pochodzących od różnych gatunków mogą się wymieniać, a wtedy powstaje szczep, wobec którego większość ludzi nie ma odporności. Z tego powodu wirus A, a nie B, odpowiada za pandemie, a wywołana przez niego choroba bywa cięższa.

Ilość przeciwciał IgG narasta przez kilka tygodni od infekcji albo szczepienia, a potem pozostaje podwyższona przez długi czas. Jeden wynik dodatni wskazuje więc najczęściej na dawny kontakt organizmu z wirusem, bez informacji o tym, kiedy nastąpił. Badanie nie określa podtypu wirusa ani tego, czy przeciwciała chronią przed szczepem krążącym w danym sezonie.

Więcej informacji daje zestawienie dwóch oznaczeń. Pierwszą próbkę pobiera się w ostrej fazie choroby, drugą po 10–14 dniach; jeśli miano IgG wzrosło przynajmniej cztery razy, przemawia to za niedawnym zakażeniem. Taka ocena ma charakter wsteczny i przydaje się głównie w badaniach epidemiologicznych lub przy wyjaśnianiu przebytej choroby. Tę samą procedurę lekarz może zlecić przy wyniku niejednoznacznym.

Przy gorączce, bólach mięśni, kaszlu i nagłym osłabieniu w sezonie grypowym podstawą jest materiał pobrany wymazówką z nosogardła. Najczulszą metodą jest test molekularny (PCR); szybki test antygenowy daje odpowiedź w kilkanaście minut, lecz jego ujemny wynik nie przesądza o braku grypy. Przeciwciała IgG powstają za późno, by pomóc w decyzji o leczeniu przeciwwirusowym.

Na wynik IgG przeciw grypie A wpływa odstęp od infekcji lub szczepienia oraz rodzaj zestawu odczynników użytego w laboratorium. Przeciwciała przeciw innym wirusom grypy mogą reagować krzyżowo, a przeciwciała heterofilne mogą zakłócać pomiar. Przy wrodzonych lub nabytych zaburzeniach odporności oraz w trakcie leczenia immunosupresyjnego odpowiedź przeciwciał bywa słaba.

Oznaczenie nie wymaga szczególnego przygotowania, a godzina pobrania krwi jest dowolna. Osoba badana powinna zgłosić przy pobraniu niedawne szczepienie przeciw grypie, ponieważ wpływa ono na interpretację wyniku.

• Grypa typu A IgM – klasa przeciwciał, która narasta wcześniej w przebiegu infekcji,
• Grypa typu B IgG – IgG przeciw drugiemu typowi wirusa grypy sezonowej,
• CRP ilościowo – wskaźnik nasilenia odczynu zapalnego,
• Morfologia krwi pełna – obraz krwinek białych w infekcji.