Mycoplasma pneumoniae IgM

Organizm zaczyna wytwarzać IgM przeciw mykoplazmie zwykle po mniej więcej tygodniu choroby; szczyt przypada na kolejne tygodnie, a przeciwciała bywają oznaczalne jeszcze przez kilka miesięcy. Dodatni wynik sugeruje więc zakażenie z ostatnich tygodni lub miesięcy, a test wykonany tuż po zachorowaniu może jeszcze wypaść ujemnie.

Mykoplazma zakaża głównie drogi oddechowe, a typowe dolegliwości to:

• suchy, męczący, napadowy kaszel, często utrzymujący się tygodniami,
• niewysoka gorączka lub stan podgorączkowy, bóle głowy i mięśni oraz ogólne osłabienie,
• ból gardła i katar,
• przebieg zwykle łagodniejszy niż w typowym bakteryjnym zapaleniu płuc, który często pozwala choremu zachować codzienną aktywność,
• rzadko objawy spoza płuc: zmiany skórne, bóle stawów lub zaburzenia neurologiczne.

Podobne dolegliwości wywołują inne drobnoustroje, dlatego objawy same nie przesądzają o rozpoznaniu.

Oznaczenie IgM przeciw Mycoplasma pneumoniae wykonuje się, gdy obraz choroby sugeruje niedawne zakażenie tą bakterią. Wskazania to:

• przewlekły suchy kaszel o niejasnej przyczynie,
• podejrzenie atypowego zapalenia płuc u dzieci, młodzieży, młodych dorosłych i osób starszych,
• infekcja dróg oddechowych, której nie opanowały antybiotyki z grupy penicylin czy cefalosporyn, nieskuteczne wobec mykoplazmy,
• ustalanie przyczyny nawracających infekcji,
• diagnostyka prowadzona razem z oznaczeniem IgG i badaniem w kierunku chlamydii.

Badanie IgM może dawać wyniki trudne do interpretacji. Seniorzy i osoby zakażone po raz kolejny często wytwarzają mało IgM. Możliwe są również reakcje krzyżowe dające fałszywie dodatni wynik, a po przechorowaniu przeciwciała mogą utrzymywać się miesiącami. Dlatego lekarz ocenia IgM razem z IgG, objawami i badaniem fizykalnym, a w razie wątpliwości zleca bezpośrednie wykrywanie bakterii, np. metodą PCR z wymazu.

Wynik Mycoplasma pneumoniae IgM podaje się jako dodatni, wątpliwy lub ujemny, a jego wartość liczbowa nie odzwierciedla ciężkości choroby. Dodatnie IgM razem z typowymi objawami przemawia za świeżym zakażeniem mykoplazmą, a dodatkowym argumentem jest wyraźny przyrost IgG między pierwszą próbką a kolejną, pobraną 2–4 tygodnie później. O leczeniu decyduje lekarz.

Do badania Mycoplasma pneumoniae IgM nie trzeba się przygotowywać; pora pobrania i posiłki nie mają znaczenia. Przy pobraniu należy podać, od ilu dni trwają dolegliwości i jakie leczenie było stosowane.

• Mycoplasma pneumoniae IgG – przeciwciała, które powstają później niż IgM i zwykle bada się je równocześnie,
• Chlamydia pneumoniae IgM – dotyczy innej bakterii wywołującej atypowe zakażenia dróg oddechowych,
• CRP ilościowo i Morfologia krwi – pozwalają ocenić nasilenie stanu zapalnego.