Ołów we krwi

Najczęściej dotyczy osób pracujących w hutnictwie, przy odzysku metali, w produkcji i recyklingu akumulatorów, przy usuwaniu starych powłok malarskich czy w szlifierniach. Poza pracą źródłem bywa amatorskie odlewanie ciężarków i śrutu, strzelnice w pomieszczeniach zamkniętych, witraże, część ceramiki z importu oraz niektóre tradycyjne preparaty ziołowe.

Ołów krąży we krwi przez pewien czas, po czym odkłada się w kościach. Kości stanowią jego długoterminowy magazyn i mogą go uwalniać z powrotem przez lata, zwłaszcza gdy masa kostna szybko spada, na przykład w ciąży czy po menopauzie. Dlatego wynik w zakresie referencyjnym mówi o bieżącym kontakcie, ale nie wyklucza tego, że dawniej metal wchłaniano w większych ilościach.

Rozwijający się układ nerwowy jest wrażliwszy na ołów niż organizm dorosłego, a przewód pokarmowy dziecka wchłania go w większym stopniu. Nie istnieje poziom ołowiu uznany za w pełni bezpieczny dla mózgu dziecka, dlatego wyniki dzieci i kobiet w ciąży interpretuje lekarz według osobnych kryteriów. W ciąży metal przechodzi przez łożysko.

• praca w zawodach narażonych na ołów, w ramach badań okresowych,
• dolegliwości mogące wskazywać na zatrucie ołowiem, takie jak kolka brzuszna, zaparcia, przewlekłe zmęczenie, bóle głowy i anemia,
• kontakt z ołowiem w domu, na przykład podczas remontu starego mieszkania,
• ocena dziecka mieszkającego w miejscu o podejrzanym źródle skażenia,
• uzupełnienie diagnostyki metali toksycznych.

Do oceny narażenia podstawowym materiałem jest krew. Mocz bywa badaniem uzupełniającym i nie zastępuje tego oznaczenia, choć w niektórych sytuacjach lekarz zestawia oba wyniki.

Szczegóły pobrania podaje punkt pobrań; przed badaniem poinformuj o przyjmowanych lekach.

• Ołów w moczu, ilościowo – oznaczenie uzupełniające,
• Kadm we krwi – drugi toksyczny metal, który bywa oznaczany razem z ołowiem,
• Rtęć we krwi – kolejny pierwiastek z grupy metali ciężkich,
• Morfologia krwi (pełna) – ołów wpływa na krwiotworzenie.