P/c. p. beta2-glikoproteinie I w kl. IgG met. ELISA

Beta-2-glikoproteina I (β2GPI, apolipoproteina H) powstaje w wątrobie, krąży w osoczu i łatwo przyłącza się do ujemnie naładowanych fosfolipidów na powierzchni komórek. Jej dokładna rola fizjologiczna nie została poznana, a u opisanych osób z wrodzonym brakiem tego białka nie stwierdzano wyraźnych dolegliwości. Dla diagnostyki APS istotne jest to, że β2GPI stanowi główny cel przeciwciał antyfosfolipidowych. Po związaniu się z nią przeciwciała pobudzają komórki śródbłonka, płytki krwi i monocyty, co sprzyja krzepnięciu.

Badanie zleca się zwykle razem z pozostałymi przeciwciałami antyfosfolipidowymi w następujących sytuacjach:

• po zakrzepie w żyłach albo zatorze płucnym, którego nie tłumaczy uraz, operacja ani unieruchomienie,
• po udarze niedokrwiennym lub innej zakrzepicy tętniczej u osoby bez nadciśnienia, cukrzycy i innych typowych czynników ryzyka,
• po nawracających wczesnych poronieniach lub obumarciu płodu,
• po porodzie przedwczesnym wywołanym ciężkim stanem przedrzucawkowym albo niewydolnością łożyska,
• u chorych na toczeń układowy, u których wynik pomaga oszacować ryzyko zakrzepicy.

Anty-β2GPI IgG uznaje się za przeciwciała o dużej swoistości, ponieważ ich utrzymujące się podwyższone stężenie wyraźnie wiąże się z zakrzepicą. Czułość badania jest natomiast umiarkowana, dlatego u części chorych z APS wynik pozostaje ujemny. W niektórych pracach klasę IgG łączono częściej z zakrzepicą żylną. Ryzyko rośnie, gdy jednocześnie dodatnie są aCL (przeciwciała przeciw kardiolipinie) oraz LA (antykoagulant toczniowy). Znaczenie diagnostyczne ma wynik potwierdzony w drugim oznaczeniu, wykonanym co najmniej 12 tygodni po pierwszym.

Przejściowy wzrost przeciwciał antyfosfolipidowych może towarzyszyć infekcjom, a pomiar w czasie ostrej choroby bywa trudny do oceny. Zestawy odczynników różnych producentów mają odmienne progi dodatniości. Z tego względu wartości uzyskane w dwóch różnych pracowniach trudno zestawiać bezpośrednio. Heparyna i doustne leki przeciwkrzepliwe nie mają istotnego wpływu na sam pomiar metodą ELISA.

Próbkę krwi żylnej pobiera punkt pobrań, który przekazuje też ewentualne zalecenia; o stosowanych lekach trzeba powiedzieć przed pobraniem.

• Przeciwciała przeciw beta-2-glikoproteinie I IgM – druga klasa kryterialna tych przeciwciał,
• Przeciwciała antykardiolipinowe IgG – przeciwciała często współwystępujące z anty-β2GPI,
• Antykoagulant toczniowy – test krzepnięcia z panelu APS,
• Czynnik V Leiden – test DNA w kierunku wrodzonej nadkrzepliwości,
• D-dimer – oznaczenie przy podejrzeniu świeżego zakrzepu.