P/c. p. beta2-glikoproteinie I w kl. IgM met. ELISA

Oznaczenie anty-β2GPI IgM uzupełnia ocenę laboratoryjną u osób z podejrzeniem APS. U niektórych chorych klasa IgM jest jedynym dodatnim przeciwciałem, dlatego jej pominięcie mogłoby sprawić, że część przypadków nie zostanie rozpoznana. Badanie wykonuje się najczęściej po zakrzepicy bez wyraźnej przyczyny, po utratach ciąży lub powikłaniach łożyskowych, a także u osób z toczniem rumieniowatym układowym, u których profil przeciwciał antyfosfolipidowych ocenia się już w chwili rozpoznania tocznia.

Niskie stężenie anty-β2GPI IgM ma ograniczoną wartość, bo przeciwciała tej klasy często pojawiają się przejściowo, na przykład w trakcie zakażenia lub krótko po nim. Za istotne uważa się wyniki co najmniej umiarkowane, które utrzymują się w dwóch oznaczeniach w odstępie minimum 12 tygodni. Część badań łączyła klasę IgM raczej z zakrzepicą tętniczą, ale ta zależność jest słabiej udokumentowana niż dla IgG. W kryteriach klasyfikacyjnych ACR/EULAR z 2023 roku izolowanej dodatniości IgM przypisano mniejszą wagę niż dodatniości IgG.

Jednostki i progi dodatniości anty-β2GPI IgM zależą od producenta odczynników, więc ta sama próbka zbadana dwiema metodami może dać różne wartości liczbowe. Przy oznaczeniu kontrolnym najlepiej korzystać z tej samej metody, a wynik odnosić do przedziału podanego na wydruku. Czynnik reumatoidalny obecny w surowicy może zakłócać pomiar przeciwciał klasy IgM i zawyżać wynik.

Badanie wymaga pobrania krwi żylnej, a ewentualne dodatkowe wskazówki przekazuje punkt pobrań; przy pobraniu należy wymienić przyjmowane leki.

• Przeciwciała przeciw beta-2-glikoproteinie I IgG – klasa o silniejszym związku z zakrzepicą,
• Przeciwciała antykardiolipinowe IgM – przeciwciała z tego samego panelu,
• Antykoagulant toczniowy – czynnościowe oznaczenie w kierunku APS,
• Homocysteina – aminokwas oceniany przy zakrzepicy tętniczej u młodych osób.