wymaz z cewki moczowej (bad. bakter.)

U mężczyzn zapalenie cewki moczowej objawia się najczęściej wydzieliną z cewki, ropną albo wodnistą, oraz pieczeniem przy oddawaniu moczu. U kobiet dolegliwości są mniej charakterystyczne: pojawia się pieczenie podczas mikcji, ropna wydzielina z pochwy lub ból w podbrzuszu. Wymaz pobiera się przede wszystkim na początku infekcji albo wtedy, gdy objawy przewlekłego zakażenia nagle się nasilają.

Cewka moczowa u kobiet jest krótka, przez co bakterie łatwiej przedostają się do pęcherza. U mężczyzn cewka jest dłuższa, a jej część położona w pewnej odległości od ujścia w warunkach zdrowia pozostaje jałowa.

Posiew wymazu z cewki moczowej pokazuje, jakie bakterie tlenowe udało się wyhodować z pobranego materiału. Ujście cewki u obu płci nie jest jałowe i zasiedlają je bakterie skóry oraz okolicy odbytu, także pochodzące od partnera. Większość z nich to drobnoustroje oportunistyczne, które chorobę wywołują dopiero w sprzyjających warunkach, jak pałeczka okrężnicy (Escherichia coli). Wyhodowanie bakterii nie przesądza więc, że to one wywołały dolegliwości. Lekarz ocenia, czy dany gatunek pasuje do objawów i czy ilość bakterii przemawia za zakażeniem.

Dla bakterii uznanych za chorobotwórcze sporządza się antybiogram, czyli zestawienie antybiotyków, na które szczep jest wrażliwy lub oporny. Ułatwia to wybór leczenia, zwłaszcza po nieskutecznej wcześniejszej kuracji.

Klasyczny posiew nie obejmuje drobnoustrojów, które nie rosną na zwykłych podłożach. Dotyczy to między innymi Chlamydia trachomatis, Mycoplasma genitalium i Ureaplasma urealyticum, oznaczanych metodami molekularnymi (PCR). Przy podejrzeniu zakażenia przenoszonego drogą płciową lekarz łączy wymaz z tymi testami albo wybiera je zamiast posiewu. Gdy przeważa częste oddawanie moczu z parciem na pęcherz, bardziej przydatny bywa posiew moczu.

Na wiarygodność wyniku wpływa przede wszystkim sposób i termin pobrania:

• antybiotyki przyjmowane ogólnie lub miejscowo przed pobraniem hamują wzrost bakterii i mogą dać wynik ujemny mimo infekcji,
• oddanie moczu krótko przed wymazem wypłukuje część wydzieliny z cewki,
• mycie okolic intymnych mydłem lub żelem w dniu badania zmniejsza ilość materiału,
• niedawne współżycie zmienia skład drobnoustrojów w pobranej próbce.

Wymaz pobiera personel medyczny za pomocą cienkiej, jałowej wymazówki; zabieg trwa krótko, ale może wywołać chwilowe pieczenie. O szczegóły przygotowania należy zapytać w punkcie pobrań i tam też poinformować o przyjmowanych lekach, zwłaszcza antybiotykach.

• Wymaz z cewki moczowej – badanie mykologiczne – posiew w kierunku grzybów,
• Panel urogenitalny 7 patogenów – badanie PCR w kierunku najczęstszych patogenów przenoszonych drogą płciową,
• Chlamydia trachomatis PCR – drobnoustrój nierosnący w zwykłym posiewie,
• Mocz – posiew bakteriologiczny – przy objawach zakażenia pęcherza,
• Mocz – badanie ogólne – podstawowa ocena moczu.