mocz posiew (bad. bakter.)

W laboratorium próbkę moczu nanosi się na pożywki i po inkubacji ocenia, czy rosną na nich kolonie bakterii lub innych drobnoustrojów. Mocz w pęcherzu zdrowej osoby jest zwykle jałowy. Zakażenie układu moczowego najczęściej rozwija się, gdy bakterie wnikną przez cewkę moczową i dotrą do pęcherza. Najczęściej odpowiada za nie pałeczka okrężnicy (Escherichia coli). Jeśli w posiewie wyrosną kolonie, laboratorium ustala gatunek i zwykle wykonuje antybiogram, który wskazuje, które leki mogą być skuteczne.

Posiew moczu zleca się, gdy objawy wskazują na zakażenie dróg moczowych. O zleceniu badania decyduje lekarz. Posiew bywa szczególnie potrzebny w takich sytuacjach:

• dolegliwości powracają albo nie ustępują po leczeniu,
• obraz choroby jest nietypowy,
• występuje gorączka, ból okolicy lędźwiowej albo podejrzenie zakażenia ogólnego.

Bez objawów posiew moczu wykonuje się u kobiet we wczesnej ciąży oraz u osób przygotowywanych do zabiegów urologicznych. Dla pozostałych osób bez dolegliwości posiew moczu nie jest badaniem przesiewowym.

Do posiewu potrzebna jest osobna próbka moczu, pobrana w sposób jałowy do sterylnego pojemnika. Nie można wykorzystać moczu pobranego do badania ogólnego. Szczegółową instrukcję pobrania podaje punkt pobrań. Źle pobrana próbka może dać wynik trudny do oceny.

Tak, antybiotyk i niektóre preparaty uroseptyczne mogą zahamować wzrost drobnoustrojów i dać posiew ujemny mimo trwających objawów. Decyzje o leczeniu i o terminie pobrania próbki podejmuje lekarz.

Wynik posiewu moczu obejmuje gatunek i liczbę drobnoustrojów, a przy znaczącym wzroście także lekowrażliwość. Wzrost wielu gatunków naraz zwykle oznacza zanieczyszczenie próbki florą skóry i okolic cewki, a nie zakażenie. Lekarz może wówczas zlecić powtórzenie badania z nowej, poprawnie pobranej próbki. Dodatni posiew bez objawów bywa kolonizacją, a o leczeniu decyduje lekarz na podstawie objawów i wyniku.

• Mocz – badanie ogólne – osad i parametry chemiczne moczu,
• Mocz posiew mykologiczny – badanie przy podejrzeniu zakażenia grzybiczego,
• CRP – wskaźnik stanu zapalnego przy cięższych zakażeniach,
• Kreatynina eGFR – wskaźnik czynności nerek,
• Morfologia krwi – odczyn białokrwinkowy przy infekcji.