wymaz z cewki moczowej (bad. mykol.)

Materiał z wymazówki trafia na pożywki dobrane dla grzybów i jest inkubowany. Jeśli pojawią się kolonie, pracownia ustala, do jakiego gatunku należą. Zakres oznaczeń, w tym ewentualna ocena wrażliwości na leki przeciwgrzybicze, zależy od przyjętej procedury.

Drożdżaki są naturalnymi mieszkańcami jamy ustnej, przewodu pokarmowego, pochwy, a czasem skóry, i u osoby z dobrą odpornością zwykle nie wywołują choroby. Gatunki określane jako oportunistyczne stają się chorobotwórcze, gdy zmienia się równowaga organizmu. Sprzyjają temu antybiotykoterapia, leczenie sterydami, leki obniżające odporność, zakażenie HIV, a także niedostateczna higiena.

Po wymaz mykologiczny z cewki lekarz sięga, gdy ujście cewki swędzi, piecze lub jest zaczerwienione, widać białawy nalot albo wydzielinę, a dolegliwości wystąpiły na przykład po antybiotykoterapii lub u pacjenta z osłabionym układem odpornościowym. Do niego należy też decyzja o miejscu pobrania i o tym, czy wstrzymać leczenie ogólne lub miejscowe przed wymazem.

Hodowla grzybów nie jest pierwszym badaniem przy objawach zapalenia cewki. Częstsze przyczyny, takie jak Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae, sprawdza się testami PCR, a wymaz mykologiczny tych bakterii nie obejmuje.

Wyhodowanie drożdżaka może oznaczać zakażenie, ale także kolonizację albo zanieczyszczenie próbki grzybami ze skóry lub błon śluzowych sąsiednich okolic. Znaczenie wyhodowanego grzyba lekarz ocenia na tle objawów, badania fizykalnego i pozostałych oznaczeń. Brak wzrostu grzybów kieruje uwagę na inne przyczyny dolegliwości, na przykład zakażenia bakteryjnego, choroby przenoszonej drogą płciową albo podrażnienia.

Na wynik wpływają leki przeciwgrzybicze i antybiotyki stosowane przed pobraniem oraz maści i kremy nałożone w okolicy ujścia cewki, ponieważ mogą ograniczyć wzrost grzybów w hodowli.

O szczegółach pobrania informuje punkt pobrań, a przy rejestracji wymienia się preparaty przeciwgrzybicze, antybiotyki oraz środki miejscowe używane w ostatnim czasie.

• Posiew bakteriologiczny z cewki – ocena wzrostu bakterii w tym samym miejscu,
• Hodowla grzybów spod napletka – przy zmianach na żołędzi prącia,
• PCR na chlamydie i rzeżączkę – częste bakteryjne przyczyny zapalenia cewki,
• Mocz – badanie ogólne – przy pieczeniu i częstym oddawaniu moczu,
• Posiew moczu na grzyby – ocena drożdżaków w próbce moczu.