Badanie kału – pasożyty jelitowe – Parasep SF

Badanie Parasep SF obejmuje pierwotniaki, między innymi Entamoeba i Giardia intestinalis, oraz robaki obłe i płaskie, czyli glistę, tęgoryjca dwunastnicy, węgorka, włosogłówkę, owsiki, przywry i tasiemce. Spośród nich w Polsce najczęściej spotyka się owsiki, glisty i lamblie. Nazwa metody dotyczy przygotowania próbki: jednorazowy zestaw filtruje ją i zagęszcza, co ułatwia znalezienie form pasożytów, gdy jest ich w kale niewiele.

Kilka próbek kału bada się dlatego, że formy rozwojowe pasożytów nie są wydalane stale, a ujemny wynik jednej próbki nie wyklucza zakażenia. Badanie wykonuje się zwykle trzykrotnie, a czasem czterokrotnie, z próbek pobranych w różnych dniach. Materiał powinien być reprezentatywny, czyli pobrany z trzech miejsc oddanego stolca.

Gdy mikroskopia nie pozwala ustalić gatunku, lekarz może zlecić dokładniejszą identyfikację metodami biologii molekularnej.

• przedłużająca się biegunka,
• bóle brzucha, nudności lub wzdęcia,
• niewyjaśnione chudnięcie,
• niedawny pobyt w regionie o gorszych warunkach sanitarnych lub spożycie wątpliwej wody czy żywności,
• kontakt z osobą, u której stwierdzono pasożyta.

Takie objawy mają jednak wiele innych przyczyn, od infekcji bakteryjnych i wirusowych po choroby zapalne jelit, więc ich obecność nie wskazuje jeszcze na pasożyty.

Badanie Parasep SF może nie wykazać niektórych pierwotniaków, na przykład Cryptosporidium, do których poszukiwania potrzebne bywają odrębne testy lub specjalne barwienia. Owsiki częściej szuka się wymazem z okolicy odbytu niż w kale.

Szczegóły pobrania kału podaje punkt pobrań; przed badaniem poinformuj o przyjmowanych lekach.

• Kał – G. lamblia met. ELISA – test antygenowy w kierunku lambliozy,
• Owsiki – wymaz parazytologiczny – metoda zalecana przy podejrzeniu owsicy,
• Kał – badanie ogólne – ocena wyglądu i składu kału,
• Kalprotektyna w kale – wskaźnik zapalenia jelit,
• Morfologia krwi – badanie obejmujące między innymi odsetek eozynofili.