WR, VDRL, KIŁA przeciwciała IgG,IgM

WR/VDRL to test nieswoisty (reaginowy): mierzy przeciwciała, które organizm wytwarza przeciw składnikom własnych komórek zniszczonych przez krętka, a nie przeciw samemu drobnoustrojowi. Testy te są czułe i dobrze nadają się do badań przesiewowych oraz kontroli leczenia, ponieważ ich miano spada po skutecznej terapii. Ich słabą stroną jest ograniczona swoistość, więc dodatni odczyn sprawdza się testami krętkowymi, np. TPHA lub FTA-ABS, w których przeciwciała reagują z antygenami samej bakterii.

Kiła przebiega w kilku okresach, które różnią się objawami:

• kiła pierwszego okresu: zwykle około 3 tygodni po zakażeniu (od 10 dni do 3 miesięcy) w miejscu wniknięcia krętków powstaje niebolesny, stwardniały wrzód (objaw pierwotny), który goi się sam nawet bez leczenia,
• w kile drugiego okresu występują wysypka, często także na dłoniach i podeszwach, powiększenie węzłów chłonnych i zmiany na błonach śluzowych,
• kiła utajona nie daje objawów i ujawniają ją jedynie testy serologiczne,
• w kile późnej nieleczona choroba może uszkadzać układ nerwowy i sercowo-naczyniowy,
• w kile wrodzonej dziecko zostaje zakażone przez łożysko.

Leczenie ustala lekarz.

Test na kiłę przeprowadza się w ciąży, po sytuacjach grożących zakażeniem oraz wtedy, gdy pojawiają się zmiany sugerujące tę chorobę, m.in.:

• ciąża, ponieważ test należy do standardowych badań prenatalnych,
• kontakt, który mógł wiązać się z zakażeniem,
• rozpoznanie innej infekcji przenoszonej drogą płciową, np. HIV,
• owrzodzenie w okolicy narządów płciowych lub wysypka o niejasnej przyczynie,
• badania przed zabiegami, badania dawców i diagnostyka neurologiczna,
• kontrola po leczeniu kiły.

Odczyn WR/VDRL bywa dodatni także bez zakażenia krętkiem. Takie fałszywie dodatnie reakcje obserwuje się w ciąży, przy toczniu rumieniowatym i zespole antyfosfolipidowym, w przebiegu mononukleozy, wirusowego zapalenia wątroby, gruźlicy, w przewlekłych chorobach wątroby oraz krótko po szczepieniu. Odwrotna sytuacja – wynik ujemny mimo zakażenia – jest możliwa we wczesnej kile, zanim organizm wytworzy przeciwciała.

Wynik badania na kiłę podaje się jako dodatni lub ujemny, a w kontroli leczenia jako miano, czyli najwyższe rozcieńczenie surowicy dające reakcję. Dodatni test nieswoisty z dodatnim testem krętkowym przemawia za kiłą obecną lub przebytą; dodatni WR/VDRL przy ujemnym teście krętkowym najczęściej przemawia za reakcją fałszywie dodatnią. Spadek miana po leczeniu przemawia za skutecznością terapii, natomiast ponowny przyrost bywa oznaką reinfekcji. Diagnozę stawia lekarz, uwzględniając oba testy, objawy i wywiad.

Szczegóły pobrania podaje punkt pobrań. Przy pobraniu należy poinformować o przyjmowanych lekach, ciąży, chorobach autoimmunologicznych i wcześniejszym leczeniu kiły.

• HIV Ag/Ab Combo – oznaczenie antygenu i przeciwciał HIV, często łączone z testem na kiłę,
• HBs antygen i HCV przeciwciała – ocena zakażeń HBV i HCV, szerzących się podobnymi drogami,
• Chlamydia trachomatis IgG i IgM – przeciwciała związane z chlamydiozą,
• CRP ilościowo i Morfologia krwi – pozwalają ocenić odczyn zapalny i liczbę krwinek.