P/c. p. mikrosomom wątroby i nerki (anty-LKM) met. IIF
- Czas oczekiwania na wynik16 ?Czas oczekiwania na wynik zależy od laboratorium.
- Materiał do badaniakrew
Badanie anty-LKM polega na poszukiwaniu w surowicy autoprzeciwciał reagujących z mikrosomami komórek wątrobowych i nerkowych, a ocenę prowadzi się metodą immunofluorescencji pośredniej (IIF). Badanie pomaga ustalić, czy przyczyną zapalenia wątroby może być proces autoimmunologiczny, a szczególnie typ 2 autoimmunologicznego zapalenia wątroby (AIH). Diagnozy nie stawia się na podstawie tego jednego oznaczenia.
P/c. p. mikrosomom wątroby i nerki (anty-LKM) met. IIF – więcej informacji
Co oznacza skrót LKM
Skrót LKM pochodzi od angielskiego określenia liver kidney microsomes, czyli mikrosomy wątroby i nerki. Mikrosomy to drobne struktury powstające z siateczki śródplazmatycznej komórek, w których działają enzymy z rodziny cytochromu P450. Głównym celem przeciwciał anty-LKM typu 1 jest cytochrom P450 2D6, enzym, który metabolizuje wiele leków. W preparacie tkankowym oglądanym pod mikroskopem fluorescencyjnym anty-LKM dają charakterystyczne świecenie cytoplazmy komórek wątroby i kanalików nerkowych.
Czym jest autoimmunologiczne zapalenie wątroby
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby jest długotrwałym schorzeniem, w przebiegu którego mechanizmy odpornościowe niszczą hepatocyty. W tkance pojawiają się nacieki zapalne i ogniska martwicy, a z czasem może rozwinąć się włóknienie i marskość. Choroba często przebiega z okresami zaostrzeń, a leczenie immunosupresyjne zwykle pozwala ograniczyć jej aktywność.
Typy AIH wyróżnia się według obecnych autoprzeciwciał. Przy typie 1 zwykle stwierdza się ANA i ASMA, natomiast anty-LKM są wyróżnikiem typu 2, który dotyczy głównie dzieci i młodzieży.
W jakich sytuacjach lekarz zleca anty-LKM
Oznaczenie anty-LKM lekarz rozważa przede wszystkim wtedy, gdy:
- aktywność ALT i AST pozostaje podwyższona, a wirusy, alkohol i leki nie tłumaczą tego stanu,
- u dziecka lub nastolatka pojawiają się objawy zapalenia wątroby o niejasnej przyczynie,
- stężenie immunoglobulin IgG jest zwiększone przy odchyleniach w enzymach wątrobowych,
- przeciwciała ANA i ASMA są ujemne, a podejrzenie choroby autoimmunologicznej nadal się utrzymuje.
Jak interpretować wynik metody IIF
Wynik metody IIF podaje się jako ujemny albo dodatni, a przy dodatnim także miano, czyli stopień rozcieńczenia próbki, przy którym świecenie da się jeszcze zauważyć. Wysokie miano świadczy o dużej ilości przeciwciał, jednak nie odzwierciedla wprost stopnia uszkodzenia wątroby.
Anty-LKM pojawiają się też niekiedy w przewlekłym zapaleniu wątroby wywołanym przez HCV, więc dodatni rezultat skłania lekarza do oceny tego zakażenia. Odczyt preparatu pod mikroskopem zależy od doświadczenia oceniającego, a świecenie anty-LKM można pomylić z obrazem przeciwciał przeciwmitochondrialnych. Z tego powodu wynik dodatni często uzupełnia się testem swoistym, na przykład metodą ELISA dla anty-LKM-1. Wynik ujemny nie wyklucza AIH, ponieważ część chorych nie ma typowych autoprzeciwciał.
Przygotowanie do pobrania krwi
Instrukcje dotyczące pobrania przekazuje punkt pobrań, a o stosowanych lekach należy wspomnieć przed badaniem.
Polecane badania
- Anty-LKM-1 metodą ELISA – oznaczenie przeciwciał skierowanych przeciw cytochromowi P450 2D6,
- Anty-LC-1 metodą immunoblotu – drugi marker typu 2 AIH,
- ASMA, przeciwciała mięśni gładkich – marker typu 1 AIH,
- HCV przeciwciała – przesiewowe oznaczenie w stronę HCV,
- Próby wątrobowe – podstawowa ocena czynności wątroby.