P/c. p. retikulinie (ARA) w kl. IgG met. IIF

Testy celiakii oparte na IgG stosuje się głównie wtedy, gdy we krwi brakuje immunoglobuliny A lub jest jej bardzo mało. Oznaczenia oparte na IgA mogą wtedy wypaść ujemnie także u chorych, a sam niedobór dotyczy chorych na celiakię wyraźnie częściej niż pozostałych osób. Wytyczne wymieniają dla takich osób tTG IgG, DGP IgG lub EmA IgG, a ARA IgG nie znajduje się na tej liście.

Dodatni wynik ARA IgG oznacza obecność przeciwciał IgG reagujących ze strukturami retikulinowymi w preparacie tkankowym. Taki rezultat jest mało swoisty, bo spotyka się go również w schorzeniach zapalnych i autoimmunologicznych innych niż celiakia; sam nie stanowi dowodu tej choroby. Ujemny wynik również nie odsuwa podejrzenia, jeśli objawy, na przykład przewlekła biegunka, niedobór żelaza czy spadek masy ciała, się utrzymują. Znaczenie może mieć typ świecenia opisany przez diagnostę.

Na wiarygodność oznaczenia ARA IgG najmocniej wpływa dieta: u osoby, która przestała jeść gluten, przeciwciała związane z celiakią stopniowo zanikają. Wpływ mają również leki obniżające aktywność układu odpornościowego oraz cechy samej metody: zastosowany substrat tkankowy, rozcieńczenie surowicy i ocena obrazu w mikroskopie.

Zalecenia co do pobrania podaje punkt pobrań. Stosowane leczenie, także immunosupresyjne, należy zgłosić przed badaniem.

• EmA IgG – marker endomysialny pomocny przy braku IgA,
• Anty-tTG IgG, ELISA – test IgG zalecany przy podejrzeniu celiakii,
• DGP IgG, ELISA – przeciwciała przeciw deamidowanej gliadynie,
• ARA IgA i IgG łącznie – retikulina w obu klasach,
• Immunoglobulina A – sprawdzenie, czy występuje niedobór IgA.