Toksokaroza (Toxocara canis) IgG

Dorosłe glisty bytują w jelicie psów, kotów i lisów, a ich jaja trafiają z odchodami do ziemi. Człowiek zaraża się przypadkowo, gdy połknie jaja z ziemią z piaskownicy lub trawnika, z niedomytymi warzywami albo z dłoni, których nie umyto po kontakcie z glebą. Źródłem bywa też surowe lub niedogotowane mięso i podroby zawierające larwy. Najczęściej chorują dzieci, które bawią się w ziemi i wkładają ręce do ust.

Larwy nie osiągają w ciele człowieka postaci dorosłej. Przemieszczają się przez tkanki i mogą osiąść w różnych narządach, między innymi w wątrobie, płucach, mięśniach, gałce ocznej albo w ośrodkowym układzie nerwowym, gdzie wywołują miejscowy stan zapalny.

Przebieg toksokarozy zależy od liczby połkniętych jaj i od siły odpowiedzi immunologicznej. Wyróżnia się kilka postaci:

• utajoną, przebiegającą skąpoobjawowo, w której uwagę zwraca podwyższona liczba eozynofilów w morfologii,
• trzewną, z gorączką, bólami brzucha, kaszlem, świszczącym oddechem, powiększeniem wątroby i pokrzywką,
• oczną, zwykle z jednostronnym pogorszeniem ostrości wzroku, spotykaną częściej u dzieci szkolnych i ludzi młodych,
• neurologiczną, rzadką, z drgawkami lub zmianami zachowania.

U większości osób zarażenie przebiega bezobjawowo albo łagodnie.

Wynik dodatni świadczy o tym, że układ odpornościowy zetknął się z antygenami Toxocara. Larwy potrafią przetrwać w tkankach przez lata, dlatego przeciwciała długo utrzymują się we krwi, a dodatni wynik nie wskazuje momentu zarażenia ani aktywności choroby. Test może też reagować krzyżowo z przeciwciałami przeciw innym nicieniom, na przykład glisty ludzkiej.

Diagnozę stawia lekarz, łącząc wynik serologii z objawami, eozynofilią, stężeniem IgE całkowitego i wywiadem. Ujemny wynik nie przesądza o braku postaci ocznej, w której stężenie przeciwciał we krwi często pozostaje niewielkie albo poniżej progu oznaczalności.

Badanie kału na pasożyty nie pomaga w diagnostyce toksokarozy. Larwy Toxocara nie rozwijają się u człowieka w dojrzałe glisty i nie składają jaj, więc w kale chorego nie da się ich znaleźć. Podstawą diagnostyki laboratoryjnej pozostają przeciwciała we krwi, uzupełnione o morfologię z rozmazem.

Szczegóły pobrania podaje punkt pobrań, a osoba badana przekazuje informację o lekach, które aktualnie stosuje, oraz o niedawnym leczeniu przeciwpasożytniczym.

• Morfologia krwi (pełna) – liczba eozynofilów w rozmazie,
• Eozynofilia bezwzględna (manualnie) – dokładne policzenie eozynofilów,
• IgE całkowite – stężenie IgE, które przy pasożytach często rośnie,
• Pasożyty z krwi – pakiet – zestaw oznaczeń przeciwciał przeciw pasożytom,
• Próby wątrobowe – ocena wątroby w postaci trzewnej.