wymaz z ucha lewego (bad. mykol.)

Grzybica ucha obejmuje zwykle skórę przewodu słuchowego i małżowiny, rzadziej głębsze struktury. Typowe dolegliwości to uporczywe swędzenie, pieczenie, uczucie wilgoci lub zatkania w uchu, a czasem ból. W przewodzie słuchowym lekarz może zobaczyć białawe, szare lub ciemne masy, które przypominają wilgotny nalot. Podobne objawy dają jednak także bakteryjne zapalenie ucha i choroby skóry, dlatego przyczynę pomaga ustalić dopiero zestawienie badania otoskopowego z wynikiem hodowli.

Drożdżaki, wśród których przeważa rodzaj Candida, mogą bytować na skórze bez szkody dla zdrowia. Do zakażenia dochodzi częściej, gdy miejscowe lub ogólne mechanizmy obronne są osłabione. Sprzyjają mu:

• długotrwała antybiotykoterapia, w tym stosowanie kropli z antybiotykiem, oraz leczenie sterydami,
• słabsza odporność w podeszłym wieku i we wczesnym dzieciństwie, a także zakażenie HIV,
• wilgoć i ciepło w przewodzie słuchowym, na przykład po częstym pływaniu w basenie lub korzystaniu z sauny,
• drobne otarcia naskórka i zbyt częste mechaniczne czyszczenie uszu z woskowiny,
• łuszczyca i łojotokowe zapalenie skóry,
• cukrzyca, a przy nawrotach grzybicy skóry i śluzówek również niektóre zaburzenia hormonalne (w tym tarczycy) i niedobór żelaza.

Najczęściej izoluje się Candida albicans, C. parapsilosis, C. glabrata i C. tropicalis, a w uchu bywają też obecne pleśnie.

Gdy w hodowli wyrośnie grzyb, wynik podaje jego nazwę, zwykle z oceną ilości. Sama obecność grzyba nie musi oznaczać zakażenia, ponieważ część gatunków należy do flory skóry. Lekarz ocenia, czy wyhodowany drobnoustrój pasuje do obrazu zmian w uchu. Brak wzrostu grzybów przy wyraźnych objawach może wynikać z niedawnego stosowania leków przeciwgrzybiczych, ze zbyt skąpej próbki wydzieliny albo z innej przyczyny dolegliwości, na przykład zakażenia bakteryjnego. Wówczas pomocny bywa równoległy posiew bakteriologiczny z tego samego ucha.

Na wynik wpływa głównie to, czy pacjent przed pobraniem stosował krople, maści lub inne preparaty do uszu oraz leki przeciwgrzybicze. Materiał najlepiej pobrać w okresie nasilenia objawów, a o przerwaniu leczenia miejscowego przed badaniem decyduje lekarz. Lewe i prawe ucho bada się osobno, ponieważ zmiany mogą dotyczyć tylko jednej strony.

Zalecenia dotyczące pobrania przekazuje punkt pobrań. Przy rejestracji należy podać nazwy kropli, maści i leków przyjmowanych w ostatnim czasie.

• Wymaz z ucha prawego – badanie mykologiczne – gdy zmiany obejmują drugie ucho,
• Wymaz z ucha lewego – badanie bakteriologiczne – posiew w kierunku bakterii,
• Glukoza – przy nawracających grzybicach, które mogą towarzyszyć cukrzycy,
• Ferrytyna – ocena zapasów żelaza.